باز باران با ترانه
میخورد بر بام خانه
خانه ام کو؟
خانه ات کو؟
آن دل دیوانه ات کو؟
روز های کودکی کو؟
فصل خو ب سادگی کو؟
یادت آید روز باران...
گردش یک روز دیرین...
پس چه شد؟! کجا رفت خاطرات خوب و شیرین!؟
باز باران بی ترانه...
بی هوای عاشقانه....
بی نوای عارفانه....
در سکوت ظالمانه....
خسته از بدی های همیشگی زمانه...
حتی غافل از رفاقت...
هاله ای از عشق و نفرت....
اشکهای طبق عادت....
قطره هایی بی طراوت...
روی دوش انسانیت...
میخورد بر بام خانه...
برچسب: شعر عاشقانه,شعر غزل,شعر حب,شعر نو,شعر طنز,شعر شعبي عراقي,شعر عن الحب,شعر عن الام,شعر حزين,شعر نزار قباني,
نویسنده: هلیا باقری